HACI OSMAN ABİ

Çocukluk yıllarımın kulak kütleten adamıydı Hacı Osman abi. Her nerde görsem kaçacak delik arasam da sonunda kulağı kaptırırdık kocaman ellerine. Kulağı tuttu mu kütletmeden bırakmazdı. Boyu kocamandı, elleri de kocamandı ya da biz küçükken bize öyle geliyordu. Ben zannediyordum ki sadece benim kulağımı kütletiyor. Cenazesinde etrafımdakilere kulak kütleten dayıydı dedim dememle birlikte herkesin söylediğinden anladım ki cümle alemin kulağını çekmiş ve kütletmiş.

Ortaokul yıllarımda Dinar'da Cumhuriyet meydanı civarına geldiğimde adeta tetik kesilirdim ulağı kütletmeden şurayı bir geçsem derdim. O kadar dikkat kesilmeme rağmen olmadık yerden çıkar o kulağı çeker, kütletir pancar renginde gönderirdi eve beni. Dedim ya ben zannediyordum sadece benim kulakla yetiniyor, aslında anlamalıydım kendine has gelişmiş kulak çekmesinden. Evlenip barklandık bende yerleşmiş bir korkuydu Osman abinin koca elleri. Bir gün yine kulağımı eline verdik ve o küt sesini duydu. Dönüp Osman abi çoluk çocuğa karıştık yeter gari dedim. Ondan sonra kütletmedi. Ben de bir oh çektim. Ben oh çektim lakin benim oğlanın kulağını ele geçirmiş meğer. O da bir süre nasibini aldı.

Fakat çok sevdiğim saydığım bir abimizdi, selamsız asla geçmezdi. Son yıllarında mahalle çeşmesinden beş litrelik su kabına su doldurur, Hacıların evin önünden selamını verir, yüzündeki tebessümle Hamıza gediğinin ötesindeki ceviz bahçesine giderdi. Emekli olunca o da heveslenmişti ceviz bahçesine. Şimdi kulaklarımız gibi ceviz bahçesi de yetim kaldı. Bizlerde yaşlandık artık sevdiğimiz ,hayatımıza öyle ya da böyle iz bırakanlar birer birer öteki aleme gitti gidiyor. Orada sevdiklerimiz buradakinden çoğaldı neredeyse, usuldan usuldan hazırlık yapalım bari.

Şairin dediği gibi hoş bir sada bırakmak ne güzelmiş kubbede. Cenazesinde dostu ahbabı baya bir vardı. Mezarına toprak atanı çoktu yani. Buradan da anlaşılıyor ki dolu dolu yaşamış hayatı. Yüzündeki tebessüm en büyük mirasın oldu Hacı Osman abi ruhun şad mekanın cennet olsun.

Mehmet ACAR