Hüzün, keder, özellikle ölüm geldiğinde bizi içimizin daha önce hiç keşfetmediği, buluşmadığı ya da idrak etmediği bambaşka yolculuğa götürür. Bizi daha içten, samimi insan kılar, fâniliğimizi, bu dünyadaki sonluluğumuzu, her can taşıyanın emanetini bir gün rabbine teslim edeceğini hatırlatır. Dayanışma ruhu zirveye yükselir. Sanki bütün olumsuzluklar anlık da olsa cenaze ile birlikte toprağa gömülür.
Rahmeti rahmana yürüyen hakkında, hatıralar nakledilir. Rahmetli diye başlanılan her sözde derin bir iç geçirilir. Biri bırakır, diğeri söze başlar. Genellikle ölen rahmetlinin ortak özelliğinde aklıselim bir olur. Çünkü vicdan terazisinde tartılır.
Bizi biz yapan değerlerde, ölenlerin hep iyilikleri konuşulur. Varsa kötülükleri örtülüdür. Birisi hafifçe yerinden kımıldasa cemiyetin güngörmüş insanı tarafından "o artık hesabını rabbine verecek, bize dua etmek düşer" kabilinden ikazlarla karşılaşır.
Kimliğine, kabilesine bakılmaksızın kim olursa olsun o gün işler askıya alınarak imkân dâhilinde yediden yetmişe her insan tabutun bir ucundan tutmaya, merhem olmaya çalışır. Görülmeye değer bir dayanışma örneği sergilenir, bireyselleşen dünyaya inat... Her türlü övgüyü hak eder bu dayanışma. Çoğu kez cami avlusuna taşar insanlar.
Her insan mutlaka tabutun bir ucundan tutmaya, bir kürek toprak atmaya çalışır. Topraktan gelen toprağa yakınlarının elleriyle bırakılır. Kur'an okunur, eller semaya açılarak rahmeti rahmana kavuşanlara dualar edilir. Bilinir ki, buraya ve buralara teslim edilen her faninin duaya ihtiyacı vardır.
Defin işlemleri bittikten sonra cenaze sahiplerine "hüküm Allah'ın, Allah'tan geldik, Allah'a döneceğiz" şeklinde taziyeler mezarda başlayarak üç gün boyunca evlere kadar taşınır. Cenaze evinde mümkün olduğunca yemek yapılmaz.
Konu, komşu acılı aileye evlerinde yemek hazırlayarak 'acıyan yerimiz ayrı, acıkan yerimiz ayrı" diyerek birlikte kurulan sofralarda yaşanılan acılar hafifletilmeye çalışılır.
Her insan yaralandığı yerden anlar, ölümü, ölümlü olmayı… Niceleri en yakınlarını kaybettiğinde tanışır bu sızıyla... Geçmeyen, yumruk gibi yüreğinizin tam ortasına saplanan... Her ölüm aslında sizi diriltir, size fâniliğinizi, acizliğinizi hatırlatır... İçinde gelgitler yaşayanlar kurulan sofraların ortasında yeniden doğarlar. Yeni bir nefesle nefeslenirler. Şükrederler dostlarının varlığına...
Zaman zaman el vermedikleri, omzunu götürmedikleri hüzünlere doğru yol alırlar. Meğer ne kadar anlamlıymış acılı bir yüreğe el uzatabilmek, dokunabilmek, sarılıp sımsıcak birlikte gözyaşı dökebilmek... İşte benim omzum senin diyebilmek...
Modern dünyanın insanı giderek bu sıcak terapilerden uzaklaşıyor. Sanal âlemin içinde gelgitler yaşıyor. İçine düştüğü ya da düşürüldüğü durumdan çıkmak için kendince çareler arıyor...
Oysa bizim bu süreçlerde yaptıklarımız işin uzmanlarınca etraflıca değerlendirilmesi gereken konular, onu onlara bırakalım... Fakat benim kulaklarıma hoş gelen Hüseyin Akpınar abimizin zaman zaman çeşitli vesilelerle ortaya koyduğu "yirmi doktora bedel" cümlesinin içinde saklı galiba... Bir araya gelmeler, birbirine tutunmalar, yaslanmalar... Meğer ne çok ihtiyacımız varmış.
Bu vesileyle faniden, bakiye emanetini teslim eden İsmail Altıntaş'a rahmet, sevenlerine kederli ailesine çok sevdiği evlatlarına güzel sabır ve tevekkül diliyorum. Ve onların şahsında hepimizin, her birimizin içimiz daraldığında, Rabbimize sığınarak üstadın dilinden;
"Ticaretin tüm ziyan!" diye bir ses rüyada;
Mezarına birlikte girecek şeyi kazan!
Seni gözleyen eşya, bitpazarı dünyada,
Patiska kefen, çürük teneşir, isli kazan." sözlerine kulağınızı, gönlümüzü ve yönümüzü çevirmeniz duasıyla.
Afşar / Şubat 2022
N.YILDIRIM
Dernek Başkanı: 0543 680 80 50 (Ara)
2019 © AFŞAR HABER - Tüm Hakları Saklıdır.
Yazılım: HK Asistan, Ceyuka SMS
