Ana beni er ekmeğine kaldır. Der ve yün yorganın altına sokulurduk usulca. Yarına dair oynayacağımız oyunların hülyasıyla huzur içinde dalardık uykuya. Er ekmeği sahurun adıydı eskiden bizim köyde. Ramazana da Iramazan derdik.
Çocukluğumda Göküş dayının davul sesiyle uyandığımı hatırlıyorum. Ramazan davulunu çalıyordu evlerde kim varsa sahura uyandırıyordu. Eminim ki insanlarla birlikte kedi, köpek, inek, koyunda onun davul sesine kalkıyordu. Bizim köpek gaflette bulunup ürme işini biraz abartınca arka bacağından tutup küllüğe atmıştı. O geceden sonra davul sesini duyan hayvan korkudan ak bayırın Öteki tarafına kaçar olmuştu.
Er ekmeğine zor kalkardık elbette. Akşama kadar köyün karıştırmadık yanını koymadığımızdan akşama pili bitmiş olarak eve girerdik. Er ekmeğine kaldıramazlarsa sabahın köründe bende oruç tutacaktım diye eziyet edeceğimizi bilen analarımız kıyamaya kıyamaya kaldırırlardı biz çocukları. Öyle tatlı bir uykuydu ki o zamanın uykusu zorla kalkar bir tas suyla yalan yanlış yüzümüzü ıslatır sofraya otururduk. Ne yediğimizi anlamazdık aslında. Ama kış mevsimine denk gelen Ramazan aylarında sobanın üzerinde kızartılan yufka ekmeğine misler gibi kokan tere yağını sürer peynirle dürüm eder yerdik. Tarhana çorbasına kaşık sallar bazen akşamdan kalan yemekler yerdik.
Kış günlerinin orucu kolay olur günler kısa yapacak iş güç yok. Acıkmadan akşam olur. Zamanın nasıl geçtiği anlaşılmaz. Sabah mallara bakılır samanı yemi verilir. Kar yağdığında evde olan koyunlar şöyle bir dolaştırılmaya köyün dışındaki çeşmelerden sulanmaya götürülür. Hem koyunlar hem de insanlar oyalanırdı. Evde iş olmadığından akşamın odunu, kömürü, kemresi, tezeği öğlen sonu hazırlanıp kuytu bir yere yığılır. Akşam olunca her zaman yemek öğünlerinin dertlisi analar mutfakta iftar hazırlığına başlarlar. Misafir gelecekse kümesten bir tavuk akşama kadar sobanın üzerinde haşlanır. İçi bulgur ve nohutla doldurulur nar gibi sade yağında kızartılır. Misafirlerin önünde sıcak sıcak parçalanır. Oh mis gibi cennetlik gövdelere indirilir. Tarhana çorbası olmazsa olmazımızdır. Çorbanın içine atılan bir iki kurutulmuş acı biberin tadı da bir başkadır yani. İçine defne dalı bandırılmış üzüm hoşafı ve yaprak sarması illaki sofrada yerini almalıdır hani.
Akşam yemeğinde misafir yoksa yazdan kış için yapılan kuru diri ne varsa gadere kırk beş der önümüze ne konursa silip süpürür duasını ederdik.
Yemekten sonra sobanın üzerinde her zaman hazır olan sıcak sudan ılıştırıp abdestimizi alır akşam namazını eda eder teravih için caminin yoluna koyulurduk. Cami ramazan aylarında şenlenir. Hocalar her ne kadar bayram namazında --- "Cemaat yılın diğer aylarında da camileri boş bırakmayın vakit namazlarına buyurun" dese de hocaya her yıl pek kulak asan yoktur. Teravihler büyükler için ayrı çocuklar için ayrı bir anlamdadır. Hızlı teravih kıldıran hoca daha makbuldür toplumumuzda. Çocuklar için teravih şitenmenin (yaramazlığın) değişik versiyonlarının sergilendiği bir zamandır. Herkes namaza durduğunda namaza durur gibi yapan çocuklar hocanın tekbiriyle ipten. kurtulurlar takla atanımı ararsın, güreşeni mi. dövüşenimi koşturanlar, kaçanlar, kovalayanlar gırla gider. Hoca selamı verdimi çocuklar kan ter içinde son safta yerlerini alırlar. Bazı nakas hacı emmiler rekat arasın da çekilen tekbiri çekmez çocukları azarlar. Zaten de ne söyleyeceğini namaz kılarken hazırlamıştır.
Ah bu hacı emmiler bazen dozu kaçırıp iki tokat bile nakşederlerdi. Ve o güzelim çocukların neşesine kibrit suyu dökerlerdi. Çocuğun kıldığı namazdan ne olacak ellemeyin şitensinler...
Mehmet ACAR
Dernek Başkanı: 0543 680 80 50 (Ara)
2019 © AFŞAR HABER - Tüm Hakları Saklıdır.
Yazılım: HK Asistan, Ceyuka SMS
